خدای ماه در تمدن ایلام باستان

خدای ماه در تمدن ایلام باستان

به تاریخ چقدر علاقه‌مندید؟ درباره ایلام چه می‌دانید؟ منظورم تمدن ایلام است و نه شهر ایلام.

ایلام یا هَتَمتی یک تمدن با اصول بی‌نظیر در جنوب غربی ایران بود که از هزارهٔ سوم قبل از میلاد شکوفا شد و محدوده‌ی آن در دوران هخامنشیان به شوش کاهش یافت. مردم ایلام خود را «هَتَمتی» به معنی «سرزمین خدا» می‌خواندند.

این تمدن با زیبایی‌های هنری، از جمله سفالینه‌های نقاشی شده با طرح‌های هندسی و تصاویر زیبای انسان و جانوران، معروف بود. پس از اینکه ایلام توسط شاه آشور، آشوربانیپال، تسخیر شد هرگز به عنوان یک قدرت مستقل ظاهر نشد. ایلامیان برای حدود ۲۶۶۱ سال در جنوب غرب ایران زندگی و حکومت می‌کردند.

خدایان ایلام باستان

همانطور که گفتم ایلامیان سرزمین خود را سرزمین خدا می‌گفتند و این یعنی اینکه ما درباره سرزمینی مقدس در باور مردمان آن زمان صحبت می‌کنیم. ایلامیان یکتاپرست نبودند و به خدایان متعدد باور داشتند.

بنظر می‌رسد که در دوران‌های اولیه در ایلام نیز مانند ساکنان سایر نقاط ایران، بعضی از درختان نباتات و حیوانات مقدس شمرده شده، به علاوه‏ ستارگان که در رأس آن‌ها خورشید و ماه قرار داشت، نیز جنبه رب‌النوعی داشتند. آثاری که مربوط به اولین دوره پیشرفت افکار و اندیشه‌های دینی می‌باشد در مقبره‌هایی در شوش از ستارگان، نباتات و حیوانات تصاویری دیده می‌شود که جنبه مذهبی دارد. مارهای درهم پیچیده و عقاب‌هایی که بال‌های خود را آویخته‌اند، نیز به عنوان سمبل خدایان تصویر شده‌اند.

خدای خورشید در میان ایلامیان ناهونته‏ که کلمه بومی برای خورشید است، و در آغاز نان‌هونده‏ بوده که به معنی آفرینندهٔ روز است. در عهدنامه ۲۲۸۰ پیش از میلاد، خدای خورشید جای پنجم را بالای اینشوشی‌ناک داراست، و در آن کلمات زیر تکرار می‌شود: پادشاه نوکر باوفای ناهونته است؛ پادشاه تابع اینشوشی‌ناک است. این امر اهمیت دوگانهٔ خدایان را که مظهر قانون بودند، مورد تأکید قرار می‌دهد:تا زمانی که بشر، حتی پادشاهان، در روشنایی زمین راه می‌روند، باید نسبت به خدای خورشید وفادار بمانند. اما هنگامی که به قلمرو تاریکی رسیدند، تابع اینشوشی‌ناک قاضی مردگان می‌شوند.

خدای ماه در تمدن ایلام باستان

غیر از خدای خورشید، همیشه یک خدای ماه در ایلام وجود داشت. در واقع، همه صورت‌های فلکی و نیروهای طبیعی و حتی دریاها مورد پرستش ایلامیان بود. خدای ماه را بیش از همه پدر یتیمان می‌دانستند.

خدای ماه

ایلامیان به خدای ماه ناپیر می‌گفتند و به این شکل می‌نوشتند.

با ناپیر درخشش درونی خود را آزاد کنید!

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سبد خرید
پیمایش به بالا